دوستان عزیز

در مدتی که کمپین مجازی " نجات دریاچه ارومیه " برگزار میشد نزدیک به ۱۲ هزار نفر از وبسایت و نامه اعتراضی بازدید کردند ولی متاسفانه تنها نزدیک به ۱۵۰۰ نفر امضای خود را به پای این نامه نهادند. با این همه صمیمیت و عشق این عزیزان به دریاچه ارومیه و حفظ آن به قدری عمیق و غرور آور بود که گاهی از خواندن کامنتها و نظرات این دوستان به وجد آمده و اشک شوق می ریختم .از صمیم قلب از این عزیران و کلیه کسانی که با انواع تماس ها مرا شرمنده کرده و مورد مهر قرار دادند متشکرم . از کلیه کسانی که نامه را دیده و افتخار امضا کردن را ندادند گلایه مندم جرا که هیچ بهانه ای نمی تواند سبب بی تفاوتی به محیط زیست و وطن عزیزمان باشد. شاید این دوستان نیز دلیلی داشته باشند...

دوستان گرامی

طی این مدت از بس مورد لطف شما قرار گرفتم  احساس مسئولیت و دین من در مقابل امضا هایتان مضاعف شد . همین احساس مسئولیت مرا وامیدارد که اعلام نمایم نامه مربوطه همراه با لیست امضا ها طی دور دوم سفر ریاست جمهور تقدیم ایشان شد ولی رسما بنده جوابی از ریاست جمهوری در یافت نکردم. شاید در تشکیل کارگروه رسیدگی به وضع دریاچه ارومیه و اظهارات آقای احمدی نژاد در دور سوم سفر به استان در خصوص دریاجه ارومیه امضا های ما موثر بوده باشد ولی همانگونه که گفتم جواب رسمی تاکنون دریافت نکردم .چندی پیش تصمصم گرفتم نامه و امضا ها را از طریق الکترونیک به سایت ریاست جمهوری بفرستم و این کار را هم کردم . ولی باز تاکنون جوابی دریافت نکرده ام .

همفکران عزیزم

وضع دریاچه ارومیه روزبروز بدتر می شود . هفته پیش با قلبی آکنده از اندوه به دیدن این عروس در حال موت رفتم جلوی اشک های خود را نتوانستم بگیرم .هر روز دریاچه نحیف تر و کوچکتر می شود و ما نمی توانیم بی تفاوت باشیم این وظیفه ملی و انسانی ماست که از هر طریق ممکن فریاد " نگذارید بمیرم " این دریاچه را به گوش همه جهان برسانیم . در این راه هرکس هر کمکی از دستش می آید باید دریغ نکند. فکر کردم نامه ای به مقر کنوانسیون رامسر و موسسه بین المللی تالابها و سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی بنویسیم و توجه آنها را به این قضیه جلب کنیم. شما چه فکر می کنید. به همفکری و کمک شما نیازمندم. منتظر پیشنهادات شما هستم.

به امید آنروز که دوباره شاهد طلوع خورشید طلایی از بستر آبی دریاچه پر آب چیچست باشیم.به امید آن روز